plus
reset
minus
plus
minus
تاریخ انتشارجمعه ۶ تير ۱۳۹۹ ساعت ۱۳:۵۶
کد مطلب : ۲۱۵۷

شرکت‌های نقشه‌برداری اولین بار چطور طبقه‌بندی شدند؟/ برگی از تاریخ 24

جلسه شورای اداری سازمان نقشه‌برداری کشور که در تاریخ 29 خردادماه سال 1346 تشکیل شده بود، به موضوع طبقه‌بندی شرکت‌های نقشه‌برداری اختصاص داده شده بود. در این جلسه مقرر می‌شود که شرکت‌های نقشه‌برداری را به سه دسته (درجه یک، دو و سه) تقسیم کنند و براساس عواملی چون کادرفنی، تجهیزات، مدیرعامل و سرمایه شرکت، درجه‌بندی شرکت‌ها صورت گیرد.
شرکت‌های نقشه‌برداری اولین بار چطور طبقه‌بندی شدند؟/ برگی از تاریخ 24
plusresetminus
۱
 
به گزارش روابط عمومی سازمان نقشه‌برداری کشور، جلسه شورای اداری سازمان نقشه‌برداری کشور در تاریخ 1346/3/29 با حضور آقایان مهندسین مرعشی (رئیس وقت سازمان)، ارداقی، پروهان، حریری، ریاحی و  صالحی تشکیل شد.

در این جلسه موضوع طبقه‌بندی شرکت‌های نقشه‌برداری مطرح می‌شود و از این رو اعضای شورا تصمیم گرفتند که با توجه به عواملی که در تشخیص صلاحیت و درجه‌بندی شرکت‌های نقشه‌برداری حائز اهمیت است مانند کادرفنی، تجهیزات، مدیرعامل شرکت، و سرمایه شرکت، شرکت‌های نقشه‌برداری را به سه دسته به شرح زیر تقسیم کنند:

1.شرکت‌های نقشه‌برداری درجه یک که قادر به انجام کارهای بزرگ ژئودزی و مثلث‌بندی نواحی بزرگ و محاسبه مختصات نقاط مثلثبندی در دستگاه‌های UTM بوده و همچنین از عهده انجام تعیین نقاط استرونومی و غیره بربیاید. حداقل کادرفنی برای شرکت‌هایی که درجه یک شناخته می‌شدند؛به این شرح بود: مهندس ژئودزی یک نفر، مهندس نقشه‌بردار 3 نفر، نقشه‌بردار 6 نفر، نقشه‌بردار پراتیکی 9 نفر، نقشه‌کش 6 نفر. حداقل تجهیزات فنی درنظرگرفته شده برای یک شرکت درجه یک هم شامل این موارد بود: تئودولیت درجه 1و2و3، نیو دقیق درجه یک، نیو با دقتی معادل NI2، فاصله‌یاب الکترونی، اکیپمان کامل استادیامتری، اتومبیل برای عملیات صحرائی. همچنین مدیرعامل یک شرکت درجه یک باید حداقل مهندس سیویل یا مهندس ژئودزی یا لیسانس نقشه‌برداری باشد. ضمنا این نوع شرکت‌ها باید قادر به تامین و تهیه ضمانت نامه بانکی در حدود 5 میلیون ریال برای کارهای خود باشند.

2. شرکت‌های درجه دو به شرکت‌هایی اطلاق می‌شود که حداقل قادر به مثلث‌بندی‌های موضعی مناطق نسبتا وسیع درحدود پانصد کیلومتر مربع بوده و با استرئوپرپاراسیون و نیولمان و غیره آشنائی کامل داشته باشند و فقط قادر به انجام کارهای ژئودزی بزرگ نباشند. حداقل کادر فنی تعیین شده برای شرکت‌های درجه دو به این شرح بود: مهندس نقشه‌بردار 2 نفر، نقشه‌بردار 3 نفر، نقشهبردار پراتیکی 7نفر، نقشه‌کش 5 نفر. شرکتهای درجه دو همچنین باید حداقل این تجهیزات فنی را می‌داشتند: تئودولیت درجه 2و3، نیو با دقتی معادل NI2، نیو معمولی، اکیپمان کامل استادیامتری، اتومبیل برای عملیات صحرائی. مدیرعامل شرکت‌های درجه دو نقشه برداری هم باید دارای مشخصات مدیرعامل شرکت‌های درجه یک بوده و یا دارای فوق دیپلم نقشه‌برداری و حداقل ده سال سابقه کار در رشته نقشه‌برداری باشد و سابقه مذکور به تایید و تصویب شورای نقشه‌برداری رسیده باشد. شرکت‌های درجه دو باید حداقل قادر به تامین ضمانت نامه معادل سه میلیون ریال برای ارجاع کار می‌بودند.

3.شرکت‌های درجه سه به شرکت‌هایی اطلاق می‌شد که حداقل بتواند نیم‌رخ‌های طولی و عرضی و نیولمان‌های ساده و همچنین پلان تاکئومتری و استرئوپرپاراسیون مناطق کوچک را تهیه نماید و از حیث کادرفنی و تجهیزات فنی این موارد را دارا باشد: مهندس نقشه بردار یک نفر، نقشه بردار 2 نفر، نقشه بردار پراتیکی 5 نفر، نقشه کش 5 نفر و تجهیزات: تئودولیت درجه دو و سه، نیو با دقتی معادل NI2، نیو معمولی، اتومبیل برای عملیات صحرایی. مدیرعامل شرکت‌های درجه سه نیز باید دارای مشخصاتی مانند مدیرعامل شرکت‌های نقشهبرداری درجه دو باشند و ضمنا قادر به تامین ضمانت‌نامه معادل دو میلیون ریال برای کارهای ارجاعی خود باشند.

پس از آن اعضای شورا ضمن مطالعه و بررسی صلاحیت شرکت‌های نقشه‌برداری نتایج زیر را اعلام نمودند:
شرکت رصد: درجه یک و شرکتهای ایران کارتوگرافی، دشت، فرمول، برداشت، و ژئومتر درجه سه شناخته شدند.

مشروح این صورتجلسه را در ادامه بخوانید. برای دریافت اصل فایل اینجا را کلیک نمائید.


 
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما